Bilećka trilogija: Četvrtak u nedjelju

Tek ponekad oko podne dremljivu varoš probudio bi svojim promuklim glasom gradski telal čitajući saopštenje sreskih vlasti. Iz tog vremena ostala je čuvena telalova najava: “Daje se na znanje: Odlukom Narodnog odbora sreza nije više četvrtak u četvrtak, već je četvrtak u nedjelju!”, uzvikivao je okupljenim prolaznicima. Naime, naredba se odnosila na….

trilogija
LJeta u Bileći bila su topla, suva i veoma oskudna vodom za piće. Iz prigradskih naselja i okolnih sela gdje su čatrnje već presušile svakodnevno su se kretale kolone konja natovarenih burilima vode s Trebišnjice.
Gradske ulice nisu bile asfaltirane te nije bilo nikakvih saobraćajnih ograničenja ni za vozila niti za stoku.
U ranim jutarnjim časovima usnuli spokoj povremeno bi narušila buka školskog aviona Jugoslovenskog ratnog vazduhoplovstva s mostarskog aerodroma, kojim je pilotirao Strahinja Vujović. On bi u niskom letu upućivao pozdrave svome ocu Jošu, koji zorom napasa kravu na pašnjacima Medakovine.
Tokom dana visoke temperature smanjivale su svaku aktivnost pa se najviše vremena provodilo u hladovini ispod bagremova u gradskom parku.
Tek ponekad oko podne dremljivu varoš probudio bi svojim promuklim glasom gradski telal čitajući saopštenje sreskih vlasti. Iz tog vremena ostala je čuvena telalova najava: “Daje se na znanje: Odlukom Narodnog odbora sreza nije više četvrtak u četvrtak, već je četvrtak u nedjelju!”, uzvikivao je okupljenim prolaznicima. Oni koji su ga slušali počeli su da se krste. Naime, naredba se odnosila na pazarni dan. Umjesto da se nedjeljom ide u crkvu ili odmara, vlast se dosjetila da bi bilo korisnije da tog dana narod nešto pazari.

park

Nekadašnji izgled Bilećkog parka

Hladovinu ispod bagremova u gradskom parku napuštali smo samo u vrijeme isprekidanog zvuka ručnih sirena koje su najavljivale opštu opasnost od šumskih požara koji su tokom nesnosnih ljetnih vrućina bili česti. Odmah smo napuštali park da bismo izbjegli mobilizaciju. Tad je milicija mobilizovala sve radno sposobno stanovništvo i omladinu radi gašenja požara, koje je često trajalo i po nekoliko dana.
Svakodnevno su pri zalasku sunca prašnjave gradske ulice prskane vodom iz cisterne koju su vukli opštinski konji. Tek nakon toga bi se moglo sjesti u baštama, kafanama i prošetati ulicom.
Srce na baterije

Šezdesetih godina prošlog vijeka nastala je i jedna od priča o majstor-Jovu Skočajiću, limaru, a povod je bila popravka krova na džamiji u Bileći. U džematu su skupili novac pa odabrali limarsku radnju Skočajić-Telarević da izvode radove. NJih dvojica bili su vrsni limari a radionica im je bila na Obilića vijencu. Tu su po čitav dan odjekivali čekići na izradi fijaker-šporeta, oluka, sulunara, šiševa za kafu. Dat im je posao da poprave limeni krov minareta bilećke džamije. Limar Zajko bio je više sklon radovima na zemlji, a kažu da je najveća visina na koju se popeo bio bicikl. Jovo, međutim, koji je bio mršaviji, uglavnom je radio na visokim objektima. Iako je imao ugrađen pejsmejker, Jovo se lati posla i poče danima da kuje na krovu džamije. Kako ko prolazi ulicom, ne može a da ne pogleda na krov odakle odjekuje bat Jovovog čekića. Dolje ispred Ilijine radnje poneki prolaznik zastaje i upire pogled prema majstoru, gleda ga sa strahom i nevjericom kako vješto udara čekićem i slaže limene table na krovu. Jedan od starijih prolaznika dugo je mjerkao majstora kako vješto skače po krovu i odluči da ga sačeka dok siđe na zemlju. Iznenađen takvom hrabrošću i vještinom priđe majstoru i znatiželjno ga upita: “Ma kakvo, majstore, imaš srce kad se smiješ popeti na tako mali prostor i tako visoko?”
Na to će Jovo: “Na baterije, usta te tvoja paradna!”

 

 

Close
Molimo Vas da podržite naš sajt
Ако Вам се свиђа сајт молимо Вас да кликнете на неку од следећих опција и да помогнете сајту да постане бољи.
error: